Voordat ik besloot te gaan ondernemen, voelde ik een enorme onrust, een groot verlangen en tegelijkertijd een sterk cynisme naar de realiteit. Ik werkte op kantoor, voor een overheidsinstelling en ik voelde me grijs, suf en vaak uitgeblust. Ik had niet echt controle over alles wat gebeurde, wat ik prima naast mij neer kon leggen, maar ik voelde mij niet heel, niet energiek en niet alsof ik bezig was met datgene waar ik echt om gaf. Ik droomde vaak genoeg urenlang weg achter mijn computer. Weg van hier, weg van alles, weg van dat ongrijpbare gevoel van cynisme en die vraag die steeds maar terugkwam: ‘is dit het nou?’ 

Als je aan mijn vrienden vraagt waar ik het vaak over had in die periode dan was het toch wel dat ik me altijd zo verveelde. Als dit het leven was, dan moest het toch ontzettend saai zijn? Hoe kon iedereen toch van maandag tot vrijdag ‘braaf’ naar werk gaan, in de weekenden even ontspannen om vervolgens weer opnieuw te beginnen? Hoe kon iedereen dat volhouden? Was er dan niet meer te doen? Te ontdekken? Te vinden, te zoeken, te geven in het leven? Kwam er niet meer bij kijken dan de gebaande paden volgen? Hadden we niet allemaal eigenlijk echt wat te doen in het leven? Waren we daar niet gewoon een beetje vanaf geraakt? Wat deden we hier anders? Ik begreep het niet. Bij mij kwamen de muren al snel op me af…

Nu ben ik ook wel een enorme dromer, een fantast. Altijd al geweest. Ik hou van het esthetische, van emoties, van verwondering en verbazing. Van fantasie, magie en het mysterieuze. Ik hou van contact, van oprechtheid, van nieuwsgierigheid, van onderzoek. Ik hou van verlangen en van een avontuur. Ik hou van overal ja op zeggen en kijken waar dit toe leidt. Ik hou van positiviteit, van het mooie in anderen, van verhalen. Als dit niet mogelijk is, voel ik me al snel niet helemaal op mijn plek of heb ik continu het gevoel dat ik ‘de boot heb gemist.’ Ik voel me dan onrustig. Zoekende. Een lost soul zoals ik het altijd noem.

Ik hou van dromen en fantasie, omdat daarin vaak onze verlangens bloot komen te liggen. De hoop op iets beters, de verwondering, de stilte en schoonheid. De puurheid. Er zit avontuur in dromen en fantasie en het gevoel dat er grotere machten aan het werk zijn dan je werkgever, je loonstrook, je hypotheek, je huis, familie en vrienden.

Dromen en fantasie gaan over het verlangen dat alles mogelijk is en er altijd wel ergens een avontuur op de loer ligt. Ze gaan over de betekenis van elke ontmoeting die op je pad komt. Over intense blijdschap of een intens verlangen naar iets dat je nog niet kent. Sterke emoties die je kunnen overvallen en met je aan de haal gaan. Het gevoel dat je dingen aan het beleven bent, dat je nog niet naar huis wil, vol energie en in flow. Een mooi lied, een goed boek, spiritualiteit, een mooi geschreven artikel. Het gevoel dat je zweeft, dat alles in balans is, dat alles klopt en niets er toe doet behalve nu. Het gevoel dat je een soort hoger goed raakt.

Ik hou van dat gevoel! Al duurt het maar 5 seconden. Je snapt wat ik bedoel, je kent het vast. Alles is even helemaal oké. Ik zoek daar vaak naar. Op allerlei manieren. Het geeft me het gevoel dat ik leef. Ik kan niet zonder!

Herkenbaar?

Dan zal je het vast ook herkennen, wanneer je zo’n dromer en fantast bent als ik, dat je vaak genoeg teleurgesteld kunt raken als je beseft dat het leven dat je leidt, of de omgeving waarin je je bevindt, veel meer down-to-earth is dan je zou willen. Zeker als je je ergens bevindt waar je niet helemaal op je plek zit. Waar je niet helemaal jouw complete zelf kunt uiten, met al je gevoel, emotie, intuïtie en creativiteit.

Je voelt als het ware een discrepantie tussen dat wat je beleeft in jouw hoofd, jouw minden tussen dat wat je kunt uiten. Je hebt het gevoel dat je je hierbij moet neerleggen. Dat de discrepantie alleen maar groter zal worden zolang je er tegen blijft vechten. Je dwingt jezelf ‘realistischer’ te gaan denken, je aan te passen, bepaalde delen van jezelf te negeren. Je zegt tegen jezelf: hou jezelf toch niet zo voor de gek! Je wordt hierdoor wat cynisch, raakt verveeld en denkt nog eens een keer of honderd: is dit het nou, het leven?!

Herkenbaar?

Mij bezorgde deze tweestrijd tussen dat wat je allemaal kunt bedenken en tussen dat wat je kunt uiten onrust. Is datgene wat ik kan bedenken in mijn hoofd, dat verlangen dat ik heb over dat er meer is dan ik nu doe, er nu wel of niet? Is het realistisch om zo te leven? Om te leven naar je verlangens, naar je intuïtie en gevoel? Moet ik me niet gewoon neerleggen bij hoe het ‘hoort’ te gaan? En is dat verlangen dan het ‘gevoel van geluk’ waar we allemaal zo naar streven in onze huidige maatschappij?

De tweestrijd in mijn hoofd en de verveling werd zo sterk dat ik besloot op zoek te gaan naar die vrijheid waar ik zo naar verlangde. Ik kon het niet meer negeren. Ik besloot: ik zal altijd een dromer en fantast blijven, ik gedij op geloof in grootsheden, magie en puurheid. Ik besloot op zoek te gaan naar mijn dromen, mijn fantasie, naar dat wat ik te doen heb in het leven. Ik besloot op zoek te gaan naar diepgang, betekenis en zingeving.

Toen begon alles te stromen. Mijn avontuur begon. Ik besloot te gaan voor mijn eigen leven. Mijn eigen pad te schrijven en te bewandelen. Ik besloot te leren vertrouwen op mijn gevoel, mijn intuïtie en mijn creativiteit. Iets wat wij vrouwen van nature heel erg goed kunnen (maar een beetje afgeleerd hebben…). Ik ontdekte waar ik naar verlangde, ik ontdekte mijn talenten, dat wat ik te doen heb en hoe ik dat het beste vorm kon geven.

Dit veranderde mijn hele wereld en mijn beleving van die wereld.

 Nu ervaar ik dagelijks kippenvel, tintelingen, adrenaline, flow, ontroering en verwondering. Ik voel dat er meer is, dat er grotere machten aan het werk zijn waar ik op mag vertrouwen. Dat ik een rol te vervullen heb. Ja dat klinkt misschien wat spiritueel, maar het is toch echt zo.

Ik voel dat nu zo sterk. Al mijn werk is hiervan het resultaat. Terwijl ik dit schrijf zit ik in de opbouwfase, maar oh het gaat zo gaaf worden! Ik weet zeker dat ik de juiste beslissing heb genomen. Ik voel euforie! Natuurlijk zit er ook weerstand en twijfel, maar ik heb geleerd om daar niet meer naar te luisteren.

Ik weet nu hoe ik mijn onrust kan temmen en mijn verlangen gehoor kan geven in het dagelijkse leven. Zonder daar moeite voor te hoeven doen. Mijn cynisme is niet meer. Ik kijk vol liefde en compassie naar de wereld, het leven en de mensen.

Ik hoef niet meer op zoek naar iets groters, iets mooiers, iets beters buiten mezelf. Ik weet namelijk dat alles wat ik nodig heb in me zit. Ik ben waar ik moet zijn. Ik heb rust.

X Myrthe Lisanne