Het is net als zwemmen, antwoordde ik, toen ze mij vroeg hoe ik dat deed, mijn stem zo vrij laten klinken.

Ik vertelde haar dat wanneer je zwemt, wanneer je het water betreedt dan voelt het alsof je lichaam zich plots in een heel andere staat van zijn bevindt. Alles waarvan je dacht dat op jouw lichaam drukte, alles waarvan je dacht dat bij jou hoorde en alles waarvan je dacht dat bijdroeg aan jouw gewicht, dat verdwijnt.

Je wordt lichter, flexibeler. Onder water is het alsof je zweeft en wanneer je een aantal seconden drijft, is het alsof je gewichtloos bent. Je geeft je over aan het water en laat je dragen door het water. Je accepteert zonder nadenken wat er gebeurt. Je vindt het niet raar, het is zoals het is en je ontspant.

Het is zo natuurlijk dat je er niet over nadenkt.

Zo is het ook met het bevrijden en laten klinken van je stem. Als je leert en voelt en echt gaat geloven dat er niets natuurlijkers is dan het maken van geluid als mens, dan zou je geen enkel gewicht en geen enkele druk van buitenaf je laten tegenhouden om je stem te laten klinken. Als je dat leert voelen dan kun je je overgeven aan je stem. Jouw stem draagt je dan. Jouw stem laat dan zien wie je bent. Gewichtloos, drukloos en vol overgave.

Wanneer je dit echt snapt en je durft over te geven aan het ‘water’, aan de gewichtloosheid zonder alle druk van buitenaf, dan zul je ervaren dat je lichaam, ook buiten het water, lichter voelt. Je ontspant. Je bevrijdt. En als je dan geluid maakt, dan gaat je stem echt klinken.

Wanneer was er een moment dat jij jouw stem echt vrij hebt durven laten klinken?